Strona główna
Flash (application/x-shockwave-flash) is not supported in your browser!
mapa serwisu kanały RSS polityka prywatności

Procedury bezpieczeństwa w Przedszkolu

Strona główna » O przedszkolu » Regulaminy i Procedury » Procedury bezpieczeństwa w Przedszkolu

wielkość tekstu:A | A | A

PROCEDURA

DOTYCZĄCA

ZAPEWNIENIA DZIECIOM ZDROWYCH I BEZPIECZNYCH WARUNKÓW

PODCZAS POBYTU

W PRZEDSZKOLU PUBLICZNYM

W ŻARNOWCU

Podstawa prawna:

Ustawa z dnia 7 września 1991 r. o systemie oświaty (Dz. U. z 2004r. nr 256, poz. 2572 z późniejszymi zmianami.

Rozporządzenie MEN i S z dnia 31 grudnia 2002 r. w sprawie bezpieczeństwa i higieny w publicznych i niepublicznych szkołach i placówkach (Dz. U. z 2003 r. nr 6, poz. 69)

Rozporządzenie MEN i S z dnia 8 listopada 2001 r. w sprawie warunków i sposobu organizowania przez publiczne przedszkola, szkoły i placówki krajoznawstwa i turystyki (Dz. U. z 2001 r. Nr 13,  Poz. 1516

Konwencja Praw Dziecka

Dzieciom zapewnione jest bezpieczeństwo :

1. Podczas przyprowadzania i odbierania dziecka z przedszkola,

2. Podczas pobytu w budynku przedszkola,

3. W czasie pobytu na placu zabaw,

4. W czasie dowozu uprawnionych dzieci do przedszkola,

5. Podczas zajęć organizowanych poza terenem przedszkola,

6. Podczas wycieczek turystycznych i krajoznawczych oraz wyjść i spacerów,

7.  W czasie korzystania z komputera i urządzeń peryferyjnych,

8. Podczas realizacji zajęć dodatkowych,

9. W  czasie zdarzenia wypadkowego.

Kogo dotyczą procedury?

Do przestrzegania procedury zobowiązani są wszyscy pracownicy przedszkola, dyrektor oraz rodzice.

Obowiązki, odpowiedzialność, upoważnienia osób realizujących zadanie, które jest przedmiotem procedury.

1. Dyrektor- ponosi odpowiedzialność za stan bezpieczeństwa i higieny w przedszkolu; zapewnia bezpieczne i higieniczne warunki pobytu w przedszkolu, a także bezpieczne i higieniczne warunki uczestnictwa w zajęciach organizowanych przez przedszkole poza budynkiem przedszkola; kontroluje obiekty należące do przedszkola pod kątem zapewnienia bezpiecznych i higienicznych warunków korzystania z tych obiektów; sporządza protokoły z kontroli obiektów; odpowiada za jakość pracy pracowników, za organizację pracy; opracowuje regulaminy i instrukcje związane  zapewnieniem bezpieczeństwa dzieciom.

2. Nauczyciele podczas pobytu z dzieckiem ponoszą odpowiedzialność za jego bezpieczeństwo, są zobowiązani do nadzoru nad dziećmi przebywającymi w przedszkolu oraz do rzetelnego realizowania zadań związanych z powierzonym stanowiskiem; zapewniają opiekę, wychowanie i uczenie się w atmosferze bezpieczeństwa; upowszechniają wśród dzieci wiedzę  o bezpieczeństwie oraz kształtują właściwe postawy wobec zdrowia, zagrożeń i sytuacji nadzwyczajnych; są zobowiązani do przestrzegania przepisów prawa ogólnego i wewnętrznego oraz do zapoznania rodziców z przepisami  - procedurami obowiązującymi  w przedszkolu.

3. Inni pracownicy przedszkola są zobowiązani do rzetelnego realizowania zadań związanych z powierzonym stanowiskiem oraz z funkcją opiekuńczą i wychowawczą przedszkola; pomagają nauczycielom w codziennej pracy wychowawczej, dydaktycznej i opiekuńczej; są zobowiązani do przestrzegania przepisów prawa ogólnego i wewnętrznego.

4. Rodzice, w trosce o bezpieczeństwo własnego dziecka, powinni znać procedury zapewnienia bezpieczeństwa obowiązujące w przedszkolu; w tym zakresie powinni także współpracować z dyrektorem, wychowawcami swojego dziecka oraz innymi pracownikami przedszkola.

 

Sposoby gromadzenia danych:

1. Protokoły z przeprowadzanych kontroli dyrektora oraz instytucji zewnętrznych.

2. Sprawozdanie z pełnionego nadzoru pedagogicznego.

3. Rejestr wypadków.

4. Dokumentacja pedagogiczna nauczycieli.

 

PROCEDURA DOTYCZĄCA PRZYPROWADZANIA I ODBIERANIA DZIECI

Z  PRZEDSZKOLA:

Szczegółowe zasady przyprowadzania i odbierania dzieci.

1. Za bezpieczeństwo w drodze z i do przedszkola odpowiadają rodzice/prawni opiekunowie lub osoby przez nie upoważnione ( osoby pełnoletnie) posiadające pełną zdolność do czynności prawnych.

2. Pisemne oświadczenie rodziców o upoważnieniu osób do odbioru dziecka, powinno zawierać: imię i nazwisko dziecka oraz imię i nazwisko osoby upoważnionej, jej nr. dowodu osobistego i nr telefonu. Również zapis , że rodzice biorą odpowiedzialność za bezpieczeństwo dzieci po opuszczeniu placówki. Oświadczenie potwierdzają podpisem (załącznik nr 1). Upoważnienie może być w każdej chwili zgłoszone i odwołane.

3. Osoba upoważniona w momencie odbioru dziecka powinna posiadać przy sobie dowód osobisty lub inny dokument umożliwiający stwierdzenie tożsamości osoby ( ze zdjęciem). i na żądanie nauczycielki okazać go.

4. Nauczyciel zobowiązany jest sporządzenia listy osób uprawnionych do odbioru dziecka oraz do sprawdzenia tożsamości osób upoważnionych  przez rodziców/ prawnych opiekunów do odbioru dziecka z przedszkola.

5. Rodzice przyprowadzają dzieci do przedszkola w godzinach pracy przedszkola od 8.00-8.30. Rodzice zobowiązani są zgłaszać ewentualne spóźnienia telefonicznie lub osobiście poprzedniego dnia nauczycielce w grupie.

6. Osoba przyprowadzająca dziecko do przedszkola zobowiązana jest je rozebrać w szatni i przekazać dyżurującej opiekunce lub nauczycielowi. Nauczycielka przedszkola nie ponosi odpowiedzialności za bezpieczeństwo dziecka pozostawionego przez rodziców przed furtką, wejściem do przedszkola, w szatni, na sali, gdzie nie ma nauczyciela itp. 

7. W celu zapewnienia higienicznych i bezpiecznych warunków pobytu dziecka w przedszkolu, zabrania się wchodzenia w butach do sal przedszkolnych,

8. Do przedszkola przyprowadzane są dzieci zdrowe, nie należy przyprowadzać dzieci przeziębionych, zakatarzonych, wymiotujących i z objawami innych chorób.

9. Rodzice odbierają dzieci do zdeklarowanej godziny w umowie.

10. W przypadku odbierania dzieci z placu zabaw, rodzic / prawny opiekun lub osoba przez nich upoważniona, są zobowiązani podejść do nauczyciela i poinformować go o odbiorze dziecka z przedszkola.

11. W przypadku odbierania dzieci z uroczystości przedszkolnych, rodzic / prawny opiekun lub osoba przez nich  upoważniona, są zobowiązani podejść do nauczyciela i poinformować go o odbiorze dziecka.

12.Wszyscy pracownicy opiekujący się dziećmi podczas pobytu na placu zabaw są obowiązani powiadomić nauczyciela pracującego w danej grupie o zauważonym fakcie odbierania dziecka z przedszkola bez jego wiedzy.

13.Nauczyciel może odmówić wydania dziecka w przypadku, gdy zachowanie osoby zamierzającej odebrać dziecko będzie wskazywało, że nie jest ona w stanie zapewnić dziecku bezpieczeństwa ( np. upojenie alkoholowe, agresja).

14. Nauczyciel nie może wydać dziecka osobom, z którymi dziecko nie chce odejść z przedszkola  lub które traktują dziecko w sposób naruszający jego godność oraz osobom nie upoważnianym do odbioru.

15.O wypadku każdej odmowy wydania dziecka winien niezwłocznie być poinformowany dyrektor przedszkola – w takiej sytuacji nauczycielka lub dyrektor podejmuje wszelkie dostępne czynności w celu nawiązania kontaktu z rodzicami.

16.W wypadku, gdy dziecko nie zostanie odebrane do godziny pracy przedszkola do 15.00, nauczycielka zobowiązana jest powiadomić telefonicznie rodziców o zaistniałym fakcie.

Jeżeli pod wskazanymi numerami telefonów nie można uzyskać informacji o miejscu pobytu  rodziców/prawnych opiekunów i osób upoważnionych do odbioru, nauczycielka powiadamia dyrektora,  oczekuje z dzieckiem w placówce przedszkolnej 30 minut. Po upływie tego czasu nauczycielka powiadamia najbliższy komisariat policji o niemożności skontaktowania się z rodzicami w celu ustalenia miejsca pobytu.

17. Życzenie rodziców dotyczące nie odbierania dziecka przez jednego z rodziców musi być poświadczone przez prawomocny wyrok lub orzeczenie sądowe.

18. W przypadku dzieci dojeżdżających do przedszkola (dzieci uprawnione do dowozu) rodzic deklaruje  podpisując oświadczenie o przyprowadzaniu i odbieraniu dziecka z przystanku autobusowego oraz zapewnienie mu w tym czasie bezpieczeństwa (załącznik nr 2). Dowóz dzieci reguluje regulamin dowozu.

18. Na czas zajęć w budynku przedszkola drzwi wejściowe do przedszkola pozostają zamknięte, by uniemożliwić wejście osób niepożądanych. W celu zabezpieczenia obiektu przedszkolnego i zapewnienia bezpieczeństwa przebywających w nim wychowanków drzwi wejściowe otwierane są po uprzednim upewnieniu się, kto i w jakim celu chce wejść do przedszkola.

19.Nauczycielka danego oddziału ma obowiązek niezwłocznie poinformować rodziców o zaobserwowanych, niepokojących sygnałach dotyczących stanu zdrowia dziecka.

20. Rodzice zobowiązani są do natychmiastowego odbioru dziecka w przypadku otrzymania zawiadomienia o jego chorobie.

PROCEDURA DOTYCZĄCA PRZYPADKU GDY NAUCZYCIEL PODEJRZEWA ŻE DZIECKO Z PRZEDSZKOLA CHCE ODEBRAĆ RODZIC/OPIEKUN PRAWNY BĘDĄCY POD WPŁYWEM ALKOHOLU LUB INNYCH ŚRODKÓW

Nauczyciel nie wydaje dziecka i zawiadamia dyrektora placówki.

1. Zawiadamia o zaistniałym fakcie drugiego rodzica/ prawnego opiekuna lub inną osobę upoważnioną przez rodziców do odebrania dziecka z przedszkola.

2. W przypadku odmowy odebrania dziecka przez inne osoby upoważnione do odbioru, dyrektor lub nauczyciel powiadamia o zaistniałej sytuacji jednostkę policji.

3.Po rozpoznaniu przez Policję sytuacji domowej dziecka dyrektor przedszkola i Policja podejmują decyzję o dalszym postępowaniu w sprawie.

4. Po zdarzeniu dyrektor przedszkola przeprowadza rozmowę z rodzicami w celu wyjaśnienia zaistniałej sytuacji oraz zobowiązuje ich do przestrzegania zasad określonych w Procedurach bezpieczeństwa dziecka w przedszkolu.

5. Po zakończeniu działań interwencyjnych dotyczących zaistniałego zdarzenia nauczyciel sporządza notatkę służbową i przekazuje ją dyrektorowi placówki.

6.Jeśli w/w sytuacja powtarza się dyrektor zobowiązany jest powiadomić Sąd Rodzinny – Wydział Rodzinny i Nieletnich oraz powiadomić rodziców o podjętych działaniach.

PROCEDURA DOTYCZĄCA PRZYPADKY GDY DZIECKO NIE ZOSTANIE ODEBRANE Z PRZEDSZKOLA

Jeśli dziecko nie zostanie odebrane z przedszkola w godzinach otwarcia placówki, nauczyciel powiadamia   o tym fakcie dyrektora przedszkola.

1.Dyrektor lub pod jego nieobecność nauczyciel zawiadamia o zaistniałej sytuacji rodziców/prawnych opiekunów i osób upoważnionych do odbioru, zobowiązuje ich do niezwłocznego odebrania dziecka z przedszkola.

2.Jeśli próba zawiadomienia rodziców się nie powiedzie, dyrektor lub nauczyciel zwraca się o pomoc do policji w celu ustalenia miejsca pobytu rodziców/ prawnych opiekunów.

3. Po konsultacji z policją dyrektor lub nauczyciel może:

a)      podjąć decyzję o oczekiwaniu na rodziców/prawnych opiekunów do momentu odbioru dziecka z przedszkola,

zwrócić się do policji z prośbą o podjęcie dalszych działań przewidzianych prawem, łącznie z umieszczeniem dziecka w pogotowiu opiekuńczym.

4. Nauczyciel sporządza ze zdarzenia notatkę służbową, którą przekazuje dyrektorowi przedszkola.

5. Po zdarzeniu dyrektor przeprowadza rozmowę z rodzicami/prawnymi opiekunami dziecka w celu   wyjaśnienia sytuacji oraz zobowiązuje ich do przestrzegania prawa obowiązującego w przedszkolu.

6. Jeśli przypadki nieodbierania dziecka z przedszkola powtarzają się, dyrektor zobowiązany jest powiadomić Sąd Rodzinny i poinformować rodziców/prawnych opiekunów o podjętych działaniach.

PROCEDURA DOTYCZĄCA PRZYPADKU ODBIERANIA DZIECKA Z PRZEDSZKOLA PRZEZ RODZICÓW ROZWIEDZIONYCH, ŻYJĄCYCH W SEPARACJI LUB WOLNYM ZWIĄZKU

1. Nauczyciel wydaje dziecko każdemu z rodziców, jeśli ma on zachowane prawa rodzicielskie, o ile postanowienie sądu nie stanowi inaczej.

2. Jeśli do przedszkola zostanie dostarczone postanowienie sądu o sposobie sprawowania przez rodziców opieki nad dzieckiem, nauczyciel postępuje zgodnie z tym postanowieniem.

3. O każdej próbie odebrania dziecka przez rodzica/opiekuna nieuprawnionego do odbioru, nauczyciel powiadamia dyrektora przedszkola i rodzica/opiekuna sprawującego opiekę nad dzieckiem.

4. W sytuacji, kiedy oboje rodziców wykonują władzę rodzicielską a mimo to na terenie przedszkola dochodzi między nimi do sporów o odbiór dziecka, np. kłótnie rodziców, wyrywanie sobie dziecka, itp. nauczyciel lub dyrektor powiadamia policję.

PROCEDURA DOTYCZĄCA PRZYPADKU GDY DO PRZEDSZKOLA UCZĘSZCZA DZIECKO PRZEWLKLE CHORE

1. Leki w przedszkolu mogą być podawane w szczególnych przypadkach, po to, aby umożliwić dziecku przewlekle choremu korzystanie z edukacji przedszkolnej.

2.Jeśli nauczyciel wyrazi zgodę na podawanie dziecku leków w przedszkolu należy przestrzegać następujących zasad:

a)      zobowiązać rodziców/prawnych opiekunów do przedłożenia pisemnego zaświadczenia lekarskiego o chorobie dziecka i o konieczności podawania mu leków na terenie placówki oraz nazwie leku, sposobie i okresie jego dawkowania,

b)      wymagać od rodziców/prawnych opiekunów pisemnego upoważnienia: do kontroli cukru we krwi u dziecka chorego na cukrzycę, lub podawania leków wziewnych na astmę,

c)      powiadomić dyrektora o sytuacji i przedkładać dokumentację medyczną dziecka oraz upoważnienie rodziców/ prawnych opiekunów,

d)     na podstawie zaświadczenia lekarskiego i upoważnienia rodziców/ prawnych opiekunów, dyrektor wyznacza spośród pracowników, za ich zgodą, dwie osoby do podawania leku dziecku z których jedna podaje lek i odnotowuje ten fakt w rejestrze podawanych leków poprzez zapisanie imienia i nazwiska dziecka, nazwy podanego leku, daty i godziny podania, dawki, a druga nadzoruje w/w czynności: obydwie wyznaczone osoby zobowiązane są potwierdzić fakt podania dziecku leku i nadzorowania tej czynności poprzez złożenie czytelnych podpisów pod sporządzonym rejestrem.

PROCEDURA DOTYCZĄCA ZAPEWNIENIA BEZPIECZEŃSTWA W BUDYNKU PRZEDSZKOLA

Nauczyciel ma obowiązek wejść do sali pierwszy, by sprawdzić czy warunki do prowadzenia zajęć nie zagrażają bezpieczeństwu uczniów jak i jego. W szczególności powinien zwrócić uwagę na stan instalacji elektrycznej, stan mebli i krzesełek.

Jeśli sala zajęć nie odpowiada warunkom bezpieczeństwa, nauczyciel ma obowiązek zgłosić to do dyrektora przedszkola celem usunięcia usterek. Do czasu usunięcia usterek nauczyciel ma prawo odmówić prowadzenia zajęć w danym miejscu. Natomiast jeżeli zagrożenie pojawi się w trakcie trwania zajęć, należy natychmiast wyprowadzić dzieci z sali przerywając zajęcia.

1. Przed rozpoczęciem zajęć nauczyciel powinien zadbać o wywietrzenie sali.

2. Powinno być zapewnione  właściwe oświetlenie oraz odpowiednia temperatura (co najmniej 18°C).

3.Podczas zajęć nauczyciel nie może pozostawić uczniów bez żadnej opieki. Jeśli musi wyjść, powinien zgłosić to innemu nauczycielowi lub pomocy nauczyciela i zapewnić zastępstwo na czas nieobecności. Należy jednak pamiętać, że sytuacja ta nie zwalnia nauczyciela z odpowiedzialności za te dzieci.

W czasie pobytu dzieci w budynku, dzieci przebywają w swoich salach pod opieką nauczyciela.

1. Nauczyciel ma obowiązek wejść do sali pierwszy, by sprawdzić czy warunki do prowadzenia zajęć nie zagrażają bezpieczeństwu uczniów jak i jego. W szczególności powinien zwrócić uwagę na stan instalacji elektrycznej, stan mebli i krzesełek, temperaturę otoczenia.

2. Podczas zajęć nauczyciel nie może pozostawić dzieci bez żadnej opieki. Jeśli musi wyjść, powinien zgłosić to innemu nauczycielowi lub pomocy nauczyciela i zapewnić zastępstwo na czas nieobecności. Należy jednak pamiętać, że sytuacja ta nie zwalnia nauczyciela z odpowiedzialności za te dzieci.

3. W przypadku, gdy dziecko w ciągu dnia ma potrzebę skorzystania z szatni, udaje się tam i powraca pod opieką pracownika przedszkola.

4. Nauczyciel odpowiada za dziecko z chwilą wejścia dziecka do sali lub szatni, a kończy odpowiedzialność w momencie odebrania dziecka przez rodziców (opiekunów prawnych) lub upoważnione osoby, przy czym za moment odebrania uważa się chwilę pierwszego opuszczenia sali lub szatni przez dziecko wraz z rodzicem; w przypadku biegania dziecka po szatni po odebraniu dziecka przez rodzica, należy zwrócić rodzicowi uwagę na zachowanie się dziecka i zobowiązać do przestrzegania umów zawartych z nauczycielkami.

5.Nauczyciele zobowiązani są do zawierania z dziećmi umów/ reguł warunkujących ich bezpieczeństwo na terenie przedszkola ( w budynku), na placu przedszkolnym, w czasie wycieczek i spacerów oraz do egzekwowania przestrzegania tychże umów przez dzieci.

6.Codziennie przypominane są umowy właściwego zachowania się dziecka podczas pobytu  w przedszkolu.

7. Każdorazowo przed wyjściem grupy z budynku przedszkola nauczyciele przypominają dzieciom umowy dotyczące bezpiecznego przebywania na świeżym powietrzu i korzystania ze sprzętu terenowego, w zależności od miejsca pobytu ( np. korzystania ze sprzętu terenowego tylko wtedy, gdy stoi przy nim osoba dorosła; nie brania niczego od ludzi zza płotu; nie brania do ręki znalezionych przedmiotów; powiadamianie osoby dorosłej o zauważonym niebezpieczeństwie; nie oddalania się od grupy; przychodzenia na zbiórkę na wezwanie nauczyciela; zabawy w wyznaczonych granicach, nie chowania się w zieleni lub za urządzeniami, itp.).

8. Podczas wychodzenia grupy dzieci z sali, nauczyciel zobowiązany jest do polecenia dzieciom ustawienia się parami, przelicza je, a po wyjściu z dziećmi z sali, poleca pomocy nauczyciela sprawdzenie czy wszystkie dzieci opuściły salę.

9. Nauczyciel zobowiązany jest do respektowania od dzieci spokojnego, poruszania się w parach po budynku przedszkola, (korytarze, klatka schodowa, szatnia),

10.Nauczyciele zobowiązani są do sporządzania zapisów w dziennikach mówiących o realizacji zadań na powietrzu.

11.Pracownicy obsługi przedszkola przed i po zajęciach wietrzą salę, pomagają nauczycielom  w przygotowaniu sali do zajęć oraz sprzątaniu po zajęciach.

12.Pracownicy obsługi zobowiązani są do zabezpieczania środków służących do utrzymania czystości i sprzęt do utrzymania czystości poprzez przechowywanie ich w zamkniętych  szafkach/pomieszczeniu gospodarczym.

13.W przypadku przebywania w sali więcej niż jednej grupy, wszystkie nauczycielki oraz pracownicy obsługi, czuwając nad bezpieczeństwem grupy, mają baczenie na pozostałe dzieci i obowiązkowo reagują w sytuacji zagrożenia, bądź niewłaściwego zachowania dzieci.

14.W przypadku zaobserwowania u dziecka objawów chorobowych ( np. gorączka, wymioty, biegunka, wysypka, omdlenia, itp.) lub zaistnienia zdarzenia, powodującego uraz ( np. skaleczenie, stłuczenie, ugryzienie przez osę, itp.) nauczyciel ma obowiązek powiadomienia  rodziców / opiekunów prawnych dziecka ( w tym przypadku osoba przeszkolona udziela pierwszej pomocy przedmedycznej).

15.Nauczyciele oraz pracownicy przedszkola nie mogą wykonywać żadnych zabiegów medycznych ani podawać lekarstw.

16.W przypadku pojawienia się wszawicy, stosuje się do procedurę powołana zarządzeniem dyrektora z dnia 16 grudnie 2016r.

PROCEDURA POSTĘPOWANIA W PRZYPADKU STWIERDZENIA WSZAWICY W PRZEDSZKOLU

Cel procedury

Procedura ma zapewnić higieniczne warunki pobytu dzieci w przedszkolu oraz chronić przed rozprzestrzenianiem się wszawicy w placówce.

Zakres procedury

Procedura dotyczy postępowania w przypadku stwierdzenia wszawicy w przedszkolu

Uczestnicy postępowania- zakres odpowiedzialności:

1.Rodzice( opiekunowie prawni): muszą mieć świadomość konieczności monitorowania na bieżąco czystości skóry głowy własnego dziecka.

2.Nauczyciele: zobowiązani są do natychmiastowego zgłaszania dyrektorowi przedszkola sygnałów dotyczących pojawienia się wszawicy w przedszkolu.

3.Pracownicy obsługi: winni zgłosić swoje podejrzenia, co do wystąpienia wszawicy      w danej grupie nauczycielowi, bądź dyrektorowi.

4. Dyrektor: jest zobowiązany do zapewnienia dzieciom higienicznych warunków pobytu w przedszkolu, a pracownikom higienicznych warunków pracy.

Sposób prezentacji procedur

1. Umieszczenie treści dokumentu na stronie internetowej przedszkola.

2. Zapoznanie rodziców z obowiązującymi w placówce procedurami na zebraniach organizacyjnych we wrześniu każdego roku szkolnego.

 3. Zapoznanie wszystkich pracowników przedszkola z treścią procedur.

 Tryb dokonywania zmian w procedurze                                                                                

1. Wszelkich zmian w opracowanej procedurze może dokonać z własnej inicjatywy lub na wniosek Rady Pedagogicznej, Dyrektoar placówki. Wnioskodawcą zmian może być również Rada Rodziców.             

2. Proponowane zmiany nie mogą być sprzeczne z prawem.                                                      

3. Zasady wchodzą w życie z dniem podpisania.

Opis procedury:
Zgoda rodziców na objęcie dziecka opieką (w tym również opieką zdrowotną przez pielęgniarkę lub higienistkę, bądź osobę kompetentną upoważnioną przez dyrektora przedszkola) jest równoznaczna z wyrażeniem zgody na dokonanie w przypadku uzasadnionym przeglądu czystości skóry głowy dziecka).
Rodzice lub opiekunowie dziecka winni być powiadomieni o terminie planowanej kontroli higienicznej poprzez wywieszenie stosownej informacji na tablicy ogłoszeń w kąciku dla rodziców.
1. Dyrektor przedszkola zarządza dokonanie przez pielęgniarkę lub osobę upoważnioną kontroli czystości skóry głowy wszystkich dzieci w grupie oraz wszystkich pracowników przedszkola z zachowaniem zasady intymności (kontrola indywidualna w wydzielonym pomieszczeniu)
2. Pielęgniarka (lub w sytuacji braku pielęgniarki, bądź higienistki w przedszkolu – osoba kompetentna upoważniona przez dyrektora przedszkola) zawiadamia rodziców dzieci,  u których stwierdzono wszawicę o konieczności podjęcia niezwłocznie zabiegów higienicznych skóry głowy. W razie potrzeby instruuje rodziców o sposobie działań, informuje też o konieczności poddania się kuracji wszystkich domowników i monitoruje skuteczność działań, jednocześnie informuje dyrektora przedszkola o wynikach kontroli i skali zjawiska.

3. Dyrektor lub upoważniona osoba (nauczyciel) informuje wszystkich rodziców o stwierdzeniu wszawicy w grupie dzieci, z zaleceniem codziennej kontroli czystości głowy dziecka oraz czystości głów domowników.

4. W przypadku, gdy rodzice zgłoszą trudności w przeprowadzeniu kuracji (np. brak środków na zakup preparatu), dyrektor przedszkola we współpracy z ośrodkiem pomocy społecznej, udzielają rodzicom lub opiekunom niezbędnej pomocy.

5. Pielęgniarka lub higienistka przedszkolna (w przypadku braku, osoba posiadająca stosowne kwalifikacje, którą dyrektor upoważnił) po upływie 7 -10 dni kontroluje stan czystości skóry głowy dzieci po przeprowadzonych zabiegach higienicznych przez rodziców.

6.W sytuacji stwierdzenia nieskuteczności zalecanych działań, nauczycielka  (w przypadku braku, osoba posiadająca stosowane kwalifikacje, którą dyrektor upoważnił) zawiadamia o tym dyrektora przedszkola w celu podjęcia bardziej radykalnych kroków (zawiadomienie ośrodka pomocy społecznej o konieczności wzmożenia nadzoru nad realizacją funkcji opiekuńczych przez rodziców dziecka oraz udzielenia rodzinie potrzebnego wsparcia)

Stanowisko Departamentu Matki i Dziecka w Ministerstwie Zdrowia w sprawie zapobiegania i zwalczania wszawicy u dzieci
1. W sytuacji zauważenia gnid lub wszy we włosach dziecka należy zastosować dostępne w aptekach preparaty, które skutecznie likwidują pasożyty i ich jaja.
2.  W sytuacji wystąpienia wszawicy u dziecka, kuracji powinni poddać się wszyscy domownicy. Codzienne, częste czesanie gęstym grzebieniem lub szczotką, związywanie włosów w sytuacjach narażenia na bliski kontakt z innymi osobami, częste mycie włosów, przestrzeganie zasad higieny (własne szczotki, grzebienie, spinki, gumki) – utrudniają zagnieżdżenie się pasożytów.
3. Częste mycie i kontrolowanie głowy dziecka pozwala szybko zauważyć zakażenie.
4. Szampony i inne produkty „przeciw wszom” nie zabezpieczają przed zakażeniem i nie powinny być stosowane jedynie jako środek zapobiegawczy. Zgodnie z instrukcją zamieszczoną na opakowaniach tych produktów, zaleca się powtarzanie kuracji w odstępie kilku dni (mniej więcej 7 – 10 dni), w celu zabicia larw. Do kuracji trzeba użyć grzebienia o bardzo gęstych zębach. Usunięcie gnid jest niezbędne ale i bardzo trudne, dlatego zaleca się ich pojedyncze ściąganie z włosów lub obcięcie włosów.
5. Grzebienie i szczotki należy myć w ciepłej wodzie z dodatkiem szamponu przeciw wszom i moczyć w wodzie około godziny. Ubrania prać w pralce w temperaturze 60° (temp. powyżej 53,5 zabija wszy i ich jaja). Prześcieradła, poszewki na poduszki, pościele, ręczniki i odzież należy wyprasować gorącym żelazkiem.
6. Podstawową zasada profilaktyki wszawicy jest stała, systematyczna kontrola czystości skóry głowy i włosów dokonywana przez rodziców i natychmiastowa likwidacja gnid i wszy w przypadku ich zauważenia.
7. Rodzice powinni uczciwie poinformować rodziców wszystkich  innych dzieci z grupy,  z którymi miało kontakt. Pomoże to w likwidacji ogniska wszawicy i w efekcie – zapobiegnie się nawracającemu wzajemnemu zakażaniu dzieci
8. W sytuacji stwierdzenia nieskuteczności zalecanych działań (trzykrotne odsyłanie tego samego dziecka), osoba – nauczyciel, którą dyrektor upoważnił, zawiadamia o tym dyrektora przedszkola w celu podjęcia bardziej radykalnych kroków (zawiadomienie ośrodka pomocy społecznej o konieczności wzmożenia nadzoru nad realizacją funkcji opiekuńczych przez rodziców dziecka oraz udzielenia rodzinie potrzebnego wsparcia)

  

 

PROCEDURA DOTYCZĄCA BEZPIECZEŃTWA PRZECIWPOŻAROWEGO

PRZEDSZKOLA PUBLICZNEGO W ŻARNOWCU

1. Nauczyciel i pozostali pracownicy przedszkola w przypadku zauważenia pożaru są zobowiązani do zachowania spokoju, niewywoływania paniki i natychmiastowego zaalarmowania innych osób okrzykiem: „Uwaga ewakuacja ” oraz uruchomienia sygnału alarmowego (dzwonek), a następnie do powiadomienia dyrektora lub osoby go zastępującej.

2.Dyrektor lub inny upoważniony pracownik są zobowiązani do powiadomienia straży pożarnej i zarządzenia ewakuacji obiektu. Dzwoniąc po straż pożarną (telefon alarmowy 998 lub 112), należy określić:

a)      gdzie się pali (adres, nazwa obiektu, piętro),

b)      co się pali (np. pomieszczenie biurowe, dach),

c)      czy istnieje zagrożenie dla ludzi,

d)     oraz podać imię i nazwisko, a także numer telefonu, z którego wzywa się straż pożarną.

3. Nauczyciele wraz z dziećmi i personelem opuszczający obiekt z powodu pożaru powinni zachować spokój i bez wyprzedzania czy podbiegania najkrótszą drogą opuścić budynek zgodnie z planem ewakuacji i  udać na miejsce zbiórki.

4. Jeżeli istnieje taka możliwość, należy przystąpić do działań ratowniczo-gaśniczych podręcznym sprzętem gaśniczym.

5. Z chwilą przybycia straży pożarnej należy podporządkować się poleceniom dowódcy przybyłej jednostki i udzielić niezbędnych informacji.

6. Każda osoba przystępująca do akcji powinna pamiętać, że:

a)      w pierwszej kolejności należy ratować ludzi,

b)      trzeba wyłączyć dopływ prądu  do pomieszczeń objętych pożarem,

c)      nie wolno otwierać bez potrzeby drzwi, okien i innych otworów w budynkach objętych pożarem, gdyż sprzyja to rozprzestrzenianiu ognia,

d)     nie wolno gasić wodą instalacji i urządzeń elektrycznych pod napięciem, cieczy palnych i substancji chemicznych reagujących z wodą, np. karbidu, sodu, potasu i innych.

7. Na terenie obiektu obowiązuje bezwzględny zakaz palenia papierosów i używania otwartego ognia.

8. We wszystkich pomieszczeniach obowiązuje bezwzględny zakaz używania grzałek elektrycznych, piecyków, podgrzewaczy bez zgody dyrektora z wyjątkiem miejsc do tego przeznaczonych.

9. Nauczyciel i pozostali pracownicy przedszkola są zobowiązani:

a) mieć aktualne szkolenie BHP i znać obowiązujące w placówce stosowne instrukcje

 i szkolenia,

b) znać numery telefonów alarmowych, plany ewakuacyjne i oznakowanie dróg ewakuacyjnych,

c) umieć posługiwać się podręcznym sprzętem gaśniczym i znać obowiązki postępowań na okoliczność różnych zagrożeń w tym pożarowego,

d) w trakcie alarmu pożarowego stosować się do wytycznych zawartych w Instrukcji Bezpieczeństwa Pożarowego Przedszkola Publicznego w Żarnowcu.

 

 

 

 

PROCEDURA DOTYCZĄCA PRZYPADKU GDY WYCHOWAWCA/PRACOWNIK PRZEDSZKOLA  ZNAJDUJE NA TERENIE PRZEDSZKOLA NIEBEZPIECZNE PRZEDMIOTY I RZECZY POWINIEN PODJĄĆ NASTĘPUJĄCE KROKI :

1. Podejmuje działania uniemożliwiające dzieciom kontakt z niebezpiecznymi przedmiotami lub środkami.

2. Zachowując środki ostrożności zabezpiecza przedmioty i rzeczy przed dostępem do nich osób niepowołanych.

3. Jeżeli są to przedmioty przyniesione przez dziecko, przeprowadza z rodzicami rozmowę celem zobowiązania ich do dokładniejszego pilnowania i sprawdzania co dziecko zabiera z domu do przedszkola.

4. Powiadamia o zaistniałym zdarzeniu dyrektora przedszkola.

5. Sporządza notatkę służbową z zaistniałego zdarzenia po zakończeniu działań interwencyjnych.

W celu wyeliminowania ponownego wystąpienia zagrożenia należy przeprowadzić wspólnie z radą pedagogiczną analizę zaistniałych zdarzeń i wprowadzić środki zapobiegawcze. W przypadku niemożności usunięcia zagrożenia należy wyprowadzić dzieci, powiadomić dyrektora i odpowiednie służby ( straż pożarną, policję) W trakcie prowadzenia akcji przez w/w służby podporządkować się kierującym akcją.

 

PROCEDURA MONITOROWANIA OSÓB WCHODZĄCYCH I OPUSZCZAJĄCYCH TEREN PRZEDSZKOLA

1. Przedszkole jest zamknięte od godziny:

9:00 do godziny 13.00

2. Każdy pracownik ma obowiązek monitorowania osób wchodzących na teren przedszkola.

3.Z chwilą spotkania osoby obcej lub zauważenia jej na placu zabaw przejmuje kontrolę nad tą osobą, w szczególności prosi o:

1) podanie celu wizyty,

2) nazwiska osoby, z którą chce się widzieć obca osoba,

3) prowadzi ją do właściwej celowi wizyty osoby.

4. Po załatwieniu sprawy osoba, do której przyszedł Interesant odprowadza go do drzwi przedszkola, jeżeli nie może opuścić stanowiska pracy, prosi innego pracownika o odprowadzenie Interesanta do drzwi i je zamyka.

 5. W przypadku bezpośredniego zagrożenia bezpieczeństwa, ( gdy obca osoba zachowuje się podejrzanie, nie ujawnia celu wizyty lub zachowuje się nienaturalnie, bądź agresywnie),  pracownik natychmiast powiadamia dyrektora lub nauczyciela go zastępującego . W przypadku nieobecności dyrektora, nauczyciela zastępującego dyrektora wzywa pomoc Policji.

6. W przypadku powstania, pod nieobecność dyrektora, zdarzenia niebezpiecznego, wypadku, innego wydarzenia grożącego dziecku lub niepokojącego, utrudniającego podjęcie właściwej decyzji, każdy pracownik, a zwłaszcza nauczyciele wszystkich grup mają obowiązek natychmiastowego telefonicznego skontaktowania się z dyrektorem przedszkola.

7.W sytuacjach, które nie zostały uregulowane niniejszą procedurą, decyzję o trybie postępowania podejmuje dyrektor przedszkola.

 

 


PROCEDURA ZAPEWNIENIA BEZPIECZEŃSTWA NA PLACU ZABAW

1. W przedszkolu obowiązuje regulamin placu zabaw.

2.Codziennie rano wyznaczony pracownik przedszkola lub  społeczny koordynator do spraw bezpieczeństwa lub wyznaczony pracownik przedszkola przez dyrektora sprawdza teren placu zabaw i wokół niego.

3. W razie potrzeby, powiadamia o nich dyrektora przedszkola lub  nauczyciela go zastępującego, a ta osoba powiadamia nauczycieli grup.

4.W przypadku znalezienia przez dzieci przedmiotów niebezpiecznych i niewiadomego pochodzenia, jak np. szkło, puszki, strzykawki, igły, podpaski, środki odurzające, itp., zabezpiecza je nauczyciel lub pracownik przedszkola oraz powiadamia o tym fakcie dyrektora przedszkola.

5.Przedmioty stanowiące bezpośrednie zagrożenie zakażeniem chorobami wirusowymi zabezpiecza dyrektor przedszkola i jeśli zachodzi podejrzenie popełnienia na terenie przedszkola czynu karalnego zawiadamia organa ścigania, przekazując im zabezpieczone przedmioty.

6.W czasie pobytu dzieci na placu przedszkolnym nauczyciel ma obowiązek czuwania nad bezpieczeństwem i organizowania dzieciom warunków do bezpiecznej zabawy.

7. W czasie pobytu dzieci na placu przedszkolnym bezpośrednią opiekę nad dziećmi sprawuje nauczyciel danej grupy.

8.W czasie pobytu na placu przedszkolnym grupy dzieci 3-letnich nauczycielowi obowiązkowo pomaga pomoc i przebywa tam razem z nim.

9.W przypadku starszych grup opiekę sprawuje nauczyciel.

10.W czasie pobytu dzieci na placu przedszkolnym musi być zamknięta brama wjazdowa do przedszkola, bramkę wejściową (furtkę) w razie konieczności zamyka pracownik obsługi przedszkola.

 11. Dzieci mogą korzystać tylko z tych urządzeń, przy których bezpieczeństwa pilnuje osoba dorosła.

12. Nauczyciel dba o stosowny ubiór dziecka, odpowiedni do pory roku i panującej temperatury, w czasie dużego nasłonecznienia dzieci powinny być zaopatrzone w odpowiednie nakrycia  głowy i w miarę możliwości, przebywać w zacienieniu.

13.Nauczyciel nie organizuje zajęć z dziećmi na powietrzu w warunkach atmosferycznych ku temu niesprzyjających ( zbyt niska lub zbyt wysoka temperatura, burza).

14. Podczas pobytu na placu przedszkolnym, dziecko może skorzystać z toalety znajdującej się w przedszkolu, udając się tam i powracając tylko pod opieką oddziałowej lub innego pracownika przedszkola.

15.W przypadku przebywania na terenie przedszkolnym więcej niż jednej grupy, wszystkie nauczycielki, czuwając nad bezpieczeństwem swojej grupy, mają baczenie na pozostałe dzieci i obowiązkowo reagują w sytuacji zagrożenia, bądź niewłaściwego zachowania dzieci.

16. Na placu zabaw  ze względu na   bezpieczeństwo dzieci mogą przebywać razem 2 grupy przedszkolne.

PROCEDURA DOTYCZĄCA ZAPEWNIENIA BEZPIECZEŃSTWA  PODCZAS  ZAJĘĆ ORGANIZOWANYCH POZA TERENEM PRZEDSZKOLA

 

1. Przez zajęcia poza terenem przedszkola rozumie się wszystkie formy pracy opiekuńczej, wychowawczej i dydaktycznej, prowadzone poza budynkiem placem przedszkola.

2.Nauczyciel udający się z dziećmi na spektakl, wystawę, spacer, pieszą wycieczkę w pobliskie tereny dokonuje zapisu w dzienniku zajęć przedszkola.

3. Nauczyciel dokonuje wpisu przed wyjściem z przedszkola.

4. W trakcie trwania spaceru lub wycieczki w  pobliskie tereny, nadzór nad dziećmi sprawują: nauczyciel i pomoc nauczyciela (co najmniej jedna osoba dorosła na 15 dzieci).

5.Podczas przemieszczania się dzieci środkami komunikacji miejskiej na 10 dzieci przypada 1 opiekun.

6. W przypadku nieobecności pomocy nauczyciela  danej grupy, udział w wycieczce bierze inny pracownik obsługi przedszkola , wyznaczony przez dyrektora lub nauczyciela.

7. Podczas dłuższych wyjść pieszych funkcję opiekuna może sprawować  jeden z rodziców, który deklaruje znajomość zasad w pisemnym oświadczeniu.

8.Całkowitą odpowiedzialność za zdrowie i życie dzieci podczas spacerów i wycieczek ponosi nauczyciel.

9.W  trakcie trwania spaceru, pieszej wycieczki w pobliżu przedszkola, nauczyciel wymaga od dzieci, by szły parami w kolumnie, para za parą.

10.W czasie trwania wycieczki pieszej w pobliżu przedszkola lub spaceru, podczas przejść w pobliżu jezdni, osoby opiekujące się dziećmi asekurują je idąc chodnikiem od strony ulicy.

11.Przed każdym planowanym przejściem przez ulicę, nauczyciel jest zobowiązany zatrzymać grupę (kolumnę) i przypomnieć dzieciom zasady bezpiecznego  przekraczania jezdni.

12. Przejście przez ulicę odbywa się tylko w wyznaczonych miejscach, dzieci przechodzą sprawnie, parami; nauczyciel asekuruje grupę, stojąc na środku jezdni, pierwszą parę prowadzi oddziałowa, nauczyciel przechodzi z ostatnią parą.

13. Dzieci i nauczyciel poruszający się po ulicy mogą mieć kamizelki lub opaski odblaskowe.

14.W przypadku choroby dziecka, złego samopoczucia dziecko nie może uczestniczyć w wycieczce, nauczyciel zobowiązany jest powiadomić rodziców o zaistniałej sytuacji.

15.Bezpieczeństwo podczas wycieczek turystycznych i krajoznawczych oraz wyjść i spacerów  zawarte jest  w Regulaminie wycieczek .

 

 PROCEDURA DOTYCZĄCA POSTĘPOWANIA W CZASIE I PO ZDARZENIU WYPADKOWYM

1. Nauczyciel i inni pracownicy przedszkola zobowiązani są do zapobiegania i minimalizowania ryzyka wystąpienia wypadków dzieci .

2. Jeżeli wypadek zdarzy się w obiekcie przedszkolnym, każdy pracownik placówki, który jest jego świadkiem, natychmiast wykonuje następujące czynności:

a)      zawiadamia dyrektora przedszkola lub osobę go zastępującą,

b)      zapewnia natychmiastową pierwszą pomoc przedmedyczną,

c)      sprowadza fachową pomoc medyczną,

d)     zawiadamia rodziców ( prawnych opiekunów),

3. Jeżeli wypadek zdarzy się podczas wycieczki wszystkie stosowne decyzje  podejmuje kierownik wycieczki.

4. Jeżeli zdarzy się pożar w pomieszczeniu, w którym nauczyciel prowadzi zajęcia wykonuje on następujące czynności:

a)      wyprowadza dzieci z pomieszczeń zagrożonych w bezpieczne miejsce,

b)      stara się gasić pożar dostępnymi środkami gaśniczymi,

c)      informuje dyrektora oraz pozostały personel,

d)      zawiadamia straż pożarną.

5. O każdym wypadku dyrektor lub upoważniony przez niego pracownik ( wyznaczony do zastępowania dyrektora w czasie jego nieobecności, a gdy go nie ma nauczyciel grupy, w której się wydarzył wypadek) zawiadamia niezwłocznie rodziców (opiekunów prawnych),  społecznego inspektora pracy.

6. W nagłych wypadkach działania pracowników przedszkola bez względu na zakres ich czynności służbowych, w pierwszej kolejności skierowane są na zapewnienie bezpieczeństwa dzieciom.

8. Dyrektor prowadzi ewidencję wypadków dzieci.

PROCEDURA POSTĘPOWANIA W PRZYPADKU PODEJRZENIA O FIZYCZNE ZNĘCANIE SIĘ RODZICA/OPIEKUNA PRAWNEGO NAD DZIECKIEM:

1. Wnikliwa obserwacja dziecka : jego wyglądu, zachowania. Analiza psychologiczna wytworów działalności dziecka ( rysunku np. „ Moja rodzina” ) i zainicjowanej rozmowy  z dzieckiem nt. relacji w rodzinie, jej zwyczajów, obowiązków poszczególnych członków rodziny, sposobów komunikacji itp. W tej czynności uczestniczą nauczyciele dziecka i psycholog przedszkolny lub z poradni.

Co powinien zrobić nauczyciel w przedszkolu w sytuacji podejrzenia zaniedbania dziecka przez rodziców?

  • Zebrać informacje o dziecku m. in. od innych nauczycieli, samego dziecka i rodziców.
  • Zebrać materiały związane z sytuacją dziecka np. dokumentacja z rozmów z dzieckiem, opisy zachowań i wyglądu dziecka.
  • Zabezpieczyć dowody ( ocena ich wiarygodności nie należy do zadań nauczyciela ) – jeżeli takie są.

 2. Przekazanie spostrzeżeń personelu przedszkola nt. podejrzenia o stosowanie przemocy domowej wobec dziecka dyrektorowi przedszkola. Ustalenie dalszego postępowania wobec ofiary przemocy i jej sprawców.

Co powinien zrobić nauczyciel w przedszkolu ?

  • Współpracować z dyrektorem przedszkola w celu podjęcia interwencji.
  • Poinformować dyrektora przedszkola o zaistniałej sytuacji.
  • Przygotować wniosek ( pismo ) do Ośrodka Pomocy Społecznej lub Policji – wniosek taki podpisuje dyrektor placówki.
  • Nauczyciel informuje rodziców o podjętych działaniach na rzecz dziecka  , w tej sytuacji należy rozważyć , czy rzeczywiście powiadomienie  rodziców nie spowoduje zacierania śladów i tzw. „ prania mózgu” dziecku, aby nic nie można było udowodnić).
  • Opracować plan pomocy dziecku.
  • Przez cały czas trwania interwencji należy pamiętać o potrzebach dziecka.

3. Rozmowa dyrektora z rodzicami na temat podejrzeń o stosowaniu znęcania się fizycznego rodzica/ów nad dzieckiem. Uświadomienie potrzeb rozwojowych dziecka    (akceptacji, miłości, poszanowania godności itp. ) i konsekwencji w dalszym życiu dziecka w sytuacji braku ich zaspokojenia lub przeciwstawiania się im. Wskazanie regulacji prawnych dotyczących powinności rodziców wobec dziecka i zasad postepowania przedszkola w sytuacji gdy nie nastąpi zmiana w złym traktowaniu dziecka przez rodzica/ów. W rozmowie powinien uczestniczyć psycholog przedszkola lub z poradni.

4. Powiadomienie jednostki organizacyjnej pomocy społecznej lub policji o konieczności podjęcia interwencji w rodzinie, w której stosowana jest przemoc fizyczna wobec dziecka w oparciu o procedurę „ Niebieska Karta” ( gdy dotychczas podjęte działania w przedszkolu nie odniosły skutku ).

5. Powiadomienie sądu opiekuńczego o nadużywaniu władzy rodzicielskiej w stosunku do dziecka ( jw. ).

6. Złożenie doniesienia do prokuratury w sytuacji rażącego nadużycia władzy rodzicielskiej.

7. Objęcie pomocą psychologiczno – pedagogiczną w przedszkolu rodziny i dziecka będącego ofiarą przemocy fizycznej w rodzinie:

  • Rozpoznanie przez nauczyciela objawów krzywdzenia dziecka.
  • Nauczyciel niezwłocznie powiadamia dyrektora o konieczności udzielenia dziecku pomocy psychologiczno – pedagogicznej.
  • Dyrektor lub koordynator powołuje zespół ds. pomocy psychologiczno – pedagogicznej, który:

a) dokonuje weryfikacji danych dostępnymi sposobami, np. wywiad terapeutyczny, badania psychologiczne, rozmowa z opiekunami prawnymi, wywiad w rodzinie, analiza wytworów dziecka, badanie medyczne – nawiązanie kontaktu z lekarzem itp.;

b) w uzasadnionym przypadku ( po potwierdzeniu się danych ) zakłada Kartę Indywidualnych Potrzeb Dziecka, w której ustala formy, sposoby i okresy udzielania pomocy psychologiczno – pedagogicznej oraz opracowuje Plan Działań Wspierających;

c) wspiera dziecko i jego rodzinę w czasie działań pomocowych;

d) dokonuje okresowej wyspecjalizowanej oceny udzielanej pomocy.

8. Dyrektor ostatecznie ustala formy, sposoby i okresy udzielania pomocy psychologiczno – pedagogicznej oraz wymiar godzin.

9. Dyrektor zawiadamia na piśmie rodziców lub opiekunów prawnych o ustaleniach dotyczących pomocy.

10. Dyrektor powiadamia sąd rodzinny, prokuraturę rejonową lub policję o sytuacji dziecka.

11. Dyrektor monitoruje prawidłowość i skuteczność oddziaływań pomocowych.

12. Wskazanie możliwości wsparcia rodziny w prawidłowym wychowaniu dziecka przez instytucje realizujące działania edukacyjne służące wzmocnieniu opiekuńczych i wychowawczych kompetencji rodziców w rodzinach zagrożonych przemocą w rodzinie.

 

PROCEDURA BEZPIECZNEGO KORZYSTANIA Z KOMPUTERA I INTERNETU

1. Każdy nauczyciel zna i przestrzega instrukcji użytkowania komputera i urządzeń peryferyjnych oraz zawartych w nich zasad bezpieczeństwa,

2. Nauczyciel używa komputera i zasobów Internetu, jako pomocy dydaktycznej- źródła bogatych informacji, jest świadomy korzyści i zagrożeń,

3. Nauczyciel przedstawia dzieciom zasady bezpiecznego korzystania z komputera, Internetu(szczególnie uświadamia dzieciom, iż są to urządzenia pod napięciem elektrycznym),

4. Dzieci korzystają z komputera wyłącznie pod opieką nauczyciela,

5. Nauczyciel stosuje następujące zasady:

a)      towarzyszy dziecku podczas korzystania z oprogramowania oraz ze stron internetowych, poleca dzieciom i rodzicom wyłącznie bezpieczne strony,

b)      korzysta z tablic interaktywnych (jeżeli placówka jest w nie wyposażona), cierpliwie wyjaśniając dzieciom zasady użytkowania, obsługi interfejsu, dając równe szanse zabawy wszystkim dzieciom,

c)      rozmawia z dzieckiem i rodzicami o ryzyku ( zakaz umawiania się i spotykania 
 z osobami poznanymi w sieci),

d)     uczy ostrożności podczas zabaw z komputerem ( zakaz podawania prywatnych  danych osobom obcym, logowania się na stronach gier wyłącznie za zgodą i w  obecności rodziców, nauczyciela),

e)      uczy, że nie wszystkie informacje pochodzące z Internetu są prawdziwe,

f)       jest wyrozumiały dla dzieci, które nie chcą z niego korzystać lub są lękliwe,  przestraszone ( próbuje znaleźć przyczynę i omówić ją z rodzicami dziecka),

g)      planuje czas korzystania dziecka z komputera (nie dłużej jak 15-30 minut w ciągu dnia,

h)       po zakończeniu pracy z komputerem i innymi urządzeniami z nimi współpracującymi, nauczyciel wyłącza i wypina je z sieci elektrycznej, zabezpiecza sprzęt (chowa /zamyka w wyznaczonym miejscu),

i)        nauczyciel natychmiast zgłasza dyrektorowi awarie sprzętu, źle funkcjonujące oprogramowanie.

Bezpieczne korzystanie z internetu – wskazówki dla rodziców

Dziecko może trafić na stronę zawierającą przemoc lub elementy pornografii niechcący. Jeśli wam ufa, wie że nie posądzicie je o to, że nie znalazło się tam przypadkiem, powie wam o tym i będziecie mogli starać się na przyszłość temu zapobiec. Im bardziej jesteście dla dziecka wyrozumiali, tym lepszą zbudujecie więź współpracy nie tylko na tym polu. Niech podobne sytuacje nie przestraszą was na tyle, by zabronić dziecku netu. Pozytywne strony sieci przeważają. Pamiętajcie, że to doskonałe źródło nie tylko rozrywki, ale przede wszystkim wiedzy.
Dzieci często podchodzą bezkrytycznie do informacji, jakie znajdują w Internecie. Są nieświadome, żę nie wszystkie muszą być wiarygodne. Internet nie powinien być jedynym sposobem zdobywania wiedzy. Zachęcajcie dzieci do korzystania także z książek, encyklopedii, słowników. Namawiajcie do odwiedzenia biblioteki. Tam będzie mogło zweryfikować informacje, jakie znalazło w sieci. krytyczne podejście do Internetu zakłada także ostrożność w podawaniu przez dzieci swoich danych. Tematy zagrożeń, jakie czyhają w Internecie, i sposobów ich unikania powinny pojawić się w waszych rodzinnych rozmowach. 
Macie prawo, a wręcz obywatelski obowiązek zgłaszać nielegalne i szkodliwe treści w Internecie. Dzięki temu możecie pomóc zwalczać zjawisko dziecięcej pornografii i wiele podobnych, które szerzą się za pośrednictwem stron internetowych, czatów, e-maili. Nielegalne treści zgłaszajcie na policję lub do punktu kontaktowego do spraw zwalczania nielegalnych treści w Internecie - tzw. gorącej linii (
www.dyzurnet.pl) - która współpracuje z policją. To także sposób ochrony dziecka.

Przydatne adresy stron:

  • www.sieciaki.pl - projekt edukacyjny prowadzony od lutego 2005 r. przez Fundację Dzieci Niczyje, w ramach programu "Dziecko w Sieci".
  • www.dzieckowsieci.pl – strona programu „Dziecko w sieci”, skoncentrowanego na ochronie dzieci i młodzieży przed internetowymi zagrożeniami.
  • www.saferinternet.pl – oficjalna strona projektu Komisji Europejskiej, realizowanego w Polsce przez Konsorcjum Fundację Dzieci Niczyje i Naukowa Akademicką Sieć Komputerową.
  • www.przedszkolaki.sieciaki.pl – sieciakowy serwis przeznaczony dla najmłodszych dzieci.
  • www.helpline.org.pl - strona projektu helpline.org.pl zajmującego się pomocą dzieciom i młodzieży w sytuacji zagrożenia w Internecie.
  • www.fdn.pl – oficjalna strona Fundacji Dzieci Niczyje.
  • www.dbi.pl - serwis poświecony tematyce obchodów Dnia Bezpiecznego Internetu.
  • www.321internet.pl – serwis dziecięcy projektu Fundacji Dzieci Niczyje i Microsoft S.A. poruszający temat bezpieczeństwa młodych internautów.
  • www.kursy.dzieckowsieci.pl – platforma e-learning programu „Dziecko w Sieci”

 Procedura została podjęta Uchwałą nr 5/2017/2018 Rady Pedagogicznej Przedszkola Publicznego  w Żarnowcu w dniu 14 września 2017r

BEZPIECZEŃSTWO PSYCHICZNE DZIECKA

Jak wychowywać dziecko, by było szczęśliwe, odpowiedzialne i otwarte na świat.

 Udowodniono, ze w dużej mierze o charakterze człowieka decyduje środowisko,  w którym się wychowuje. Czynniki wrodzone nie maja tak istotnego znaczenia, jak czynniki społeczne. Pedagodzy społeczni i psychologowie udowodnili, że pierwszy i rozstrzygający wpływ ma rodzina. Istnieje wiele definicji, teorii tłumaczących ten problem w sposób jednoznaczny.

Rodzina to podstawa, grunt, na którym wyrasta przyszły członek społeczeństwa. Wzory czerpane od matki, ojca, rodzeństwa i innych członków rodziny, grupy rówieśniczej, z którymi dziecko się styka – decyduje o tym, jak będzie się rozwijać jego osobowość i jakim człowiekiem stanie się w przyszłości. Dzieci są bystrymi obserwatorami otoczenia i nic nie ujdzie ich uwadze. Rodzicie i wszyscy członkowie rodziny, z którym dziecko przebywa na co dzień, powinni kontrolować własne zachowanie, by nie dawać dziecku niewłaściwych wzorów do naśladowania.

Zatem zaspokojenie potrzeby bezpieczeństwa psychicznego dziecka spoczywa w początkowej fazie w jego rozwoju na członkach rodziny. Z chwila przyjęcia dziecka do przedszkola również na wszystkich osobach, z którymi dziecko się spotyka w nowym środowisku wychowawczym, zwłaszcza na nauczycielach i współpracujących nimi opiekunach.         
    
 Najistotniejsze z punktu widzenia wpływu rodziny na poczucie bezpieczeństwa psychicznego dziecka są postawy rodzicielskie. Niektórzy rodzice, głównie ci, którzy powielają dobre wzorce wychowawcze swoich rodziców, odnoszą sukcesy, wychowując swoje dzieci w atmosferze bezpieczeństwa i poszanowania prawa do mądrego kształtowania ich osobowości.   
    
 Niestety, w dobie kryzysu rodziny mamy do czynienia ze zjawiskiem coraz częstszego popełniania błędów wychowawczych przez rodziców, co powoduje zachwianie poczucia bezpieczeństwa psychicznego ich pociech. 

Najczęściej spotykane błędy wychowawcze popełniane przez rodziców wobec dzieci:

1. Nadmierne uleganie życzeniom dziecka. Taka postawa rodzica kształtuje u dziecka postawę egocentryczną i egoistyczną.

2. Stosowanie zbyt surowych metody wychowawczych. Ograniczone możliwości dziecka nie pozwalają sprostać wygórowanym oczekiwaniom rodziców. Od dziecka żąda się bezkrytycznego podporządkowania się wszystkim poleceniom rodziców. W takiej rodzinie jest hamowana i tłumiona aktywność dziecka, które naturalną koleją rzeczy musi odreagować stres i najczęściej dzieje się to w przedszkolu. 

3. Najbardziej niekorzystną sytuacją wpływającą na poczucie bezpieczeństwa psychicznego dziecka jest zmienność rodziców w stosunku do dziecka – niestałość, brak konsekwencji, chwiejność postawy, wymagań oraz wyrażanych uczuć. Dziecko szybko poznaje słabość rodziców i uczy się dostosowywać swoje zachowanie do ich skrajnych reakcji – wybuchów złości lub wylewnej miłości. Uczy się unikać zarówno kar, jak i czułości, gdyż obie formy zachowań traktuje jedynie jako chwilowy grymas rodziców. Dziecko, nie mając jasno ustalonych granic, nie potrafi odróżnić dobrego postępowania od złego, na przemian przez kłamstwo, uległość oraz pokorę stara się unikać przykrości ze strony zmiennych rodziców. Postawa taka utrwala się w dorosłym życiu, a osoba tak wychowywana najczęściej jest cyniczna i nie uznaje żadnych autorytetów.

4. Równie częstym błędem jest przesadne wychowanie. Prowadzi to do zbytniej ingerencji w swobodę dziecka we wszystkich sferach jego rozwoju, a w szczególności ogranicza inwencję twórczą, pomysłowość oraz inicjatywę. Takie wychowanie z reguły skutkuje ograniczeniem samodzielności dziecka oraz brakiem zaradności życiowej nawet w najprostszych sytuacjach. Dziecko tak wychowywane jest najczęściej postrzegane jako niezdara, co powoduje u niego sporo frustracji, gorsze postrzeganie samego siebie, brak wiary we własne możliwości, a w konsekwencji może prowadzić do odrzucenia i odosobnienia od grona rówieśników. A to już poważne następstwa niezaspokojenia potrzeby bezpieczeństwa psychicznego we wczesnym dzieciństwie.

 Z uwagi na okres rozwojowy kształtowanie się charakteru dziecka jest w pewnym stopniu też uzależnione od jego własnej aktywności. Okres przedszkolny to czas, w którym tworzą się podstawy dla rozwoju uczuć  i woli. Umiejętność radzenia sobie z niepowodzeniami i przystosowania się do trudnych sytuacji jest również ważna w kształtowaniu osobowości dziecka. 
 Niestety, obecnie obserwuje się u wielu rodziców skłonność do nadmiernej opiekuńczości, przejawiającej się natychmiastowym usuwaniem wszelkich trudności w życiu dziecka i zaspokajaniu wszelkich zachcianek. Wpływa to kształtowanie się odporności psychicznej dziecka i w przyszłości może stać się przyczyną poważnych załamań, w przypadku napotkania nawet niewielkich trudności życiowych. 

To niezwykle istotne, by wiedzieć, jak postępować, aby zaspokoić potrzebę bezpieczeństwa psychicznego dziecka. 

 
Rolą przedszkola, nauczycieli i wszystkich wychowawców (opiekunki, pomoce nauczyciela, woźne oddziałowe też mają istotny wpływ na wychowanie dzieci w przedszkolu) jest postępować zgodnie z zasadami bezpieczeństwa psychicznego dzieci. 

Nauczyciele i specjaliści mają także uświadamiać rodziców, jakie konsekwencje niesie ze sobą niezaspokojenie tej podstawowej potrzeby. Nie jest to zadanie łatwe, bowiem wielu rodziców uważa, że nie potrzebują żadnej pomocy. Mało tego, kiedy im się sugeruje, że popełniają błędy, to albo się dziwią, albo czują się zażenowani, albo wręcz odwrotnie – oburzają się, dając do zrozumienia, że sami będą decydować o tym, jak wychowają swoje potomstwo. 

 Nie kwestionuje się prawa rodziców do decydowania o wychowaniu dzieci, zapewnia im to Konstytucja RP, jednakże kiedy postępują wbrew zdrowiu psychicznemu dziecka, trzeba ingerować, bowiem jesteśmy odpowiedzialni za zapewnienie bezpiecznych warunków edukacji, w tym przede wszystkim za tworzenie środowiska sprzyjającego prawidłowemu rozwojowi dziecka w przedszkolu. 

Jakie jest najważniejsze zadanie przedszkola w zaspokajaniu potrzeby bezpieczeństwa psychicznego dzieci?

Najważniejszą sprawą w świadomym kształtowaniu charakteru dziecka jest wpajanie mu od urodzenia właściwego systemu wartości i norm moralno-społecznych, uznawanych w społeczeństwie, a także przekazywanie dziecku umiejętności współżycia w grupie oraz rozwijania możliwości intelektualnych i wrażliwości uczuciowej, estetycznej, kulturalnej.

Warunkiem niezbędnym do kształtowania moralnej strony dziecka w zgodzie z jego psychiką jest wytworzenie atmosfery zaufania. Przekłada się to na zapewnienie dziecku bliskiego kontaktu z osobami wychowującymi je, opartego na szczerości i otwartości w przekazywaniu swoich przeżyć. Tylko w ten sposób można uzyskać wgląd w problemy dziecka, co będzie bardzo ważne np. w okresie dorastania. Kształtowanie charakteru dziecka jest więc procesem długotrwałym i świadomym. Potocznie operujemy takimi określeniami, jak „on/ona ma dobry charakter”albo„on/ona ma zły charakter”. 
 To, jak dziecko będzie miało charakter, zależy w głównej mierze od dorosłych. Nie bez znaczenia jest mądre przysłowie „czym skorupka za młodu nasiąknie…”

Najważniejsze w pracy nauczyciela jest to, jakie umiejętności powinniśmy kształtować od pierwszych chwil pobytu dziecka w przedszkolu. Są to nawyki, które zanim nawykami się staną, wymagają wielu prób, ćwiczeń, powtórzeń aż do momentu, kiedy dzieci zaczną je stosować. Bywa, że nigdy nie uda się osiągnąć pożądanego efektu, ponieważ zbyt wiele błędów jest popełnianych i przez rodziców, i przez nauczycieli – niestety. 

Dlatego dyrektor, jako osoba odpowiedzialna za proces wychowawczy w przedszkolu, a przede wszystkim za bezpieczeństwo psychiczne dzieci, powinien z należytą uwagą i starannością przyglądać się metodom pracy nauczycieli, sposobom komunikowania się z dziećmi. Powinien tez reagować na niewłaściwe zachowania rodziców, choć to z oczywistych względów jest niezwykle trudne.

Jak postępować, by nie łamać prawa do bezpieczeństwa psychicznego dzieci:

ZASADA NR 1. Uważnie i spokojnie słuchajcie tego, co dziecko do was mówi, wtedy stwarzacie szansę na wykształcenie poczucia własnej wartości. Tylko dziecko, które wie, że jest akceptowane przez rodziców, nauczycieli, rówieśników czuje się w pełni bezpiecznie. Pamiętać należy jednak, że powinniśmy akceptować dziecko, ale niekoniecznie akceptować wszystkie zachowania, w szczególności te, które utrudniają mu funkcjonowanie. Każdy rodzic chce, aby jego dziecko było najlepsze, doskonałe, najpiękniejsze. Jednakże nie każde dziecko będzie pierwsze chodzić, mówić, pływać, jeździć na rowerze itd. Każde jest inne, niepowtarzalne i nie zawsze jego możliwości pozwalają mu na to, aby było takim, jakie sobie wyobrażają rodzice czy nauczyciele. Wyraz naszej akceptacji jest dla dziecka niezwykle istotny, bowiem prowadzi do poczucia własnej wartości. Tylko dziecko, które wie, ze jest akceptowane przez rodziców, nauczycieli, rówieśników czuje się w pełni bezpiecznie.

ZASADA NR 2. Strońcie od krytyki, bowiem dziecko krytykowane traci poczucie własnej wartości.
Byłeś niegrzeczny, nieposłuszny, nie słuchasz, co do Ciebie mówię! Taki komunikat skierowany do dziecka nie dość, że nie daje mu żadnej informacji o tym, co zrobił źle, to jeszcze utwierdza w przekonaniu, że jest złe, niegrzeczne, nieposłuszne. Najgorsze jest jednak to, że dziecko zaczyna w ten sposób o sobie myśleć.  Bo skoro tak mówi mama, pani w przedszkolu – najważniejsze osoby, to znaczy, że tak jest. Stwierdzenie ‘byłeś niegrzeczny”, dla samego dziecka nie jest zrozumiałe, tak jak my myślimy, że jest. Skutek jest wręcz odwrotny, bowiem uderza w jego poczucie wartości. Zwłaszcza, że dorośli mówią to z ogromnym ładunkiem emocjonalnym. Dziecko może zareagować w różny sposób. Młodszemu może być przykro, wie przecież, że jest niedobre. Czy z tego powodu zmieni swoje zachowanie? Niekoniecznie, bo przecież nie rozumie, co znaczy – być niegrzecznym. Starsze dziecko może w odpowiedzi krzyknąć, że nienawidzi pani, mamy, że wszystko jest głupie itd. Krytyka w tym wypadku może okazać się destruktywna.

ZASADA NR 3. Nie krzyczcie, ponieważ dziecko ciągle żyjące w strachu uczy się lękliwości. 
Krzyk jest oznaka naszej słabości. Krzycząc, wykorzystujemy swoją przewagę dorosłego. A tak naprawdę okazujemy, że nie dajemy sobie rady pod względem wychowawczym, używając najgorszego argumentu – silniejszy ma rację. Reakcje dzieci mogą być trojakie: dziecko może się poddać, może opanować lub wybrać strategie ucieczki. Jeśli dziecko poddaje się i np. płacze przekłada się to potem na jego relacje z rówieśnikami. W stosunku do nich staje się wycofany, nieśmiały, bierny. Dziecko o silniejszym charakterze będzie walczyć. W relacjach z rówieśnikami będzie dominować, dążyć do rywalizacji. Starsze dziecko wychowywane pod presją krzyku może wybrać strategię ucieczki w świat fantazji albo dążyć do odreagowania w grupach pop kulturowych, łatwo może tez ulegać nałogom. Żaden rodzic nie chce, by tak się stało, ale jednak nazbyt często rodzice krzyczą na dzieci. Pomimo iż taka praktyka jest niedopuszczalna w przedszkolu, zdarza się, że czasami i pedagogów nerwy zawodzą. Znana zasada mówi – policz do dziesięciu.

ZASADA NR 4. Nie chowajcie dziecka pod kloszem, ponieważ dziecko nadmiernie chronione traci wiarę w siebie. 
Bywa, że rodzice święcie przekonani o słuszności swojego postępowania starają się za wszelką cenę ułatwić maluchowi życie, szczególnie wtedy, kiedy dziecko jest nieco inne od rówieśników (np. urodziło się jako wcześniak) albo choruje przewlekle lub jest zupełnie zdrowe, ale rodzice są zbyt przewrażliwieni. Nie tylko u rodziców występuje taka postawa, bywa, że możemy spotkać takich nauczycieli. Dorośli nadmiernie ingerując w samodzielność dziecka chronią je, nie pozwalając mu np. rozwiązać konfliktu. Nadopiekuńczość jest szkodliwa dla dziecka, bowiem dostaje ono sygnał od dorosłego, że mama czy pani nie ma do niego zaufania, nie wierzy, iż ono da sobie radę. Taka postawa, zwłaszcza rodzicielska, jest szczególnie szkodliwa dla dziecka i dla samego rodzica, ponieważ chce on cały czas mieć kontrolę nad dzieckiem, podejmuje za niego decyzje. Bywa, że przez to nadmiernie  ulega jego wszystkim zachciankom. Boi się stawiać dziecku granice, których ono w tym wieku bardzo potrzebuje. Wielu rodziców przekonanych o tym, że „pomagając” dziecku, działają dla jego dobra, nie zdaje sobie sprawy z tego, że w efekcie działają przeciwko niemu. Rola przedszkola jest uświadamiać rodzicom szkodliwość takiego postepowania.

ZASADA NR 5. Nie wyśmiewajcie, gdyż dziecko wyśmiane staje się nieśmiałe.

 „Marysia powiedziała wierszyk, a ty ni chcesz wystąpić w przedstawianiu. Czego się boisz?” Choć wiemy, że nie powinno się porównywać dzieci, to jednak często to robimy. „I znowu narozlewałeś, ale z ciebie niezdara” – jeśli dziecko wie, że taka opinie słyszą o nim inne dzieci, szczególnie starsze przedszkolaki, wstydzi się, jest skłonne uwierzyć w to, że jest do niczego. Jego samoocena jest niska, nic więc dziwnego, że się wycofuje, sfrustrowane zamyka się w sobie, boi się cokolwiek robić, by znowu nie usłyszeć, jakie jest beznadziejne. Dorośli sądzą, że w ten sposób zmotywuj a dzieci do podjęcia działania – i te nauczą się wierszyka, postarają się uważnie jeść zupę itp. Pozornie może się wydawać, że rzeczywiście to zadziała. Często dzieci po usłyszeniu takich słów nawet próbują bardziej się starać, ponieważ mimo wszystko bardzo chcą być przez nas akceptowane i doceniane. Jednak porównywanie dzieci między sobą lub etykietowanie  (jesteś  niezdara) rodzi mnóstwo konfliktów. Dziecko może przestać lubić kolegę, o którym ciągle słyszy, że jest od niego lepszy lub zbudować w swojej głowie obraz własnej osoby jako gorszej niż inni.

ZASADA NR 6. Motywacja potrafi czynić cuda, bowiem dziecko mądrze zachęcane do działani uczy się wiary w siebie. 
Nawet w zabawach, które podejmują samorzutnie, dzieciom nie zawsze wszystko udaje się zrobić zgodnie z wyobrażeniami, które powstały w ich głowach. Wieża z klocków wiele razy się zawali, zanim zostanie ustawiona, puzzle nie od razu dadzą się ułożyć. Bywa, że dzieci zniechęcają się, złoszczą się czasami nawet popadają w agresję – kopią klocki lub krzyczą, że już nigdy więcej nie będą się nimi bawić. Dzieje się tak dlatego, że zadania, które sobie same wyznaczyły lub co gorsze, które wyznaczył im dorosły, są zbyt trudne. Żelazna zasada: poczekacie, aż opadną emocje. Warto tez skierować motywujący komunikat: „Jesteś zły, że wieża się przewróciła, denerwujesz się, długo ją budowałeś”. Zadaniem dorosłego jest okazać dziecku zainteresowanie, wyrazić zrozumienie, można usiąść z nim na podłodze i zaproponować jakieś rozwiązanie problemu: „Może masz jakiś inny pomysł?” Motywujące będzie to, że pochwalimy próbę znalezienia rozwiązania, demotywujące natomiast byłoby ustawienie klocków za dziecko. Podziwianie prób i efektów działania dziecka powinno doprowadzić je do sukcesu. Ważne, by z jednej strony nie zostawiać dziecka z problemem, z którym nie może sobie poradzić, zaś z drugiej strony – nie rozwiązywać go za niego.

ZASADA NR 7. Chwalcie mądrze, gdyż dziecko chwalone umacnia swoje poczucie własnej wartości. 
Chwalenie dzieci daje o wiele większe rezultaty, kiedy stosujemy ta zasadę, nawet jeśli dziecko podejmuje tylko próbę wykonania zadania, bowiem są dzieci, które z powodu różnych  ograniczeń nie będą miały szansy wykonać zadania tak, jak dorośli sobie to wyobrażają. To w jaki sposób mówimy do dzieci pochwały, jest niezwykle istotne. Chociaż chwalenie dzieci wydaje się czymś łatwym i w dodatku  nie powoduje, tak jak karanie, poczucia winy, może nie przynieść oczekiwanego efektu. Za każda pochwało kryje się myśl, aby dziecko się zmieniło, wykonało polecenia bez sprzeciwu itp. Kiedy mówimy: „byliście dzisiaj grzeczni” mamy na myśli: „dlaczego nie możecie być tacy codziennie”. Dlatego lepiej powiedzieć: „cieszę się, że posprzątaliście dzisiaj zabawki, bo dzięki temu w sali ( w  pokoju) jest teraz przyjemniej. W ten sposób pokazujecie dzieciom, że to co robią i jak się zachowują, ma wpływ na to, jak jest lub jak może być – może być miło, kiedy jest porządek. Dzieci w ten sposób motywowane będą miały poczucie, że od nich tez coś zależy. Wbrew pozornym sądom dzieciom wcale nie jest to obojętne, chcę być przydatne, chcą pomagać, trzeba tylko mądrze nimi kierować.

ZASADA NR 8. Dajcie dziecku odczuć konsekwencje swoich działań, dlatego, że dziecko musi wiedzieć, gdzie przebiega granica między tym, co wolno, a tym, co jest zabronione.

Często nauczyciele i rodzice stosując sankcje za nieprzestrzeganie ustalonych zasad, popełniają kardynalne błędy raniące psychikę dziecka. Chodzi o to, że nie uczą dzieci tego, co jest dobre, co wolno robić, a co nie jest akceptowane, a jedynie karzą za „niegrzeczność”. W mniemaniu niektórych dorosłych dziecko jakimś cudem powinno samo wiedzieć. Tymczasem, żeby wymagać od dziecka odpowiedniego zachowania, musimy nauczyć je, jak w danej sytuacji należy postępować. Wdrażanie dzieci do stosowania zasad polega przede wszystkim  na przekazywaniu jasnych komunikatów, prostych, jednoznacznych podpowiedzi po to, żeby dziecko wiedziało, czy to postępowanie jest dobre, czy złe. Jednoznaczność dotyczy wszystkich osób, które maja wpływ na zachowanie dziecka, tzn. każda z tych osób powinna wymagać to samo. Konsekwencja rodziców i nauczycieli, spójność oddziaływania, ich spokój wewnętrzny sprawią, że dzieci będą czuć się bezpieczniej, pewniej, będą skłonne do przestrzegania określonych przez dorosłych norm i granic.

 Nieodłączną cecha każdego dziecka jest bardzo silna potrzeba poznawania otoczenia, także otoczenia społecznego. Pewne formy nieposłuszeństwa są właśnie takim sposobem poznawania świata, sprawdzania, co stanie się tym razem, gdy cos zrobię lub czegoś nie zrobię. Potrzeba wielu czasem przykrych doświadczeń aby przekuły się one w pożądane zachowania. Dlatego nie powinniśmy chronić dzieci przed konsekwencjami, nawet nieprzyjemnymi. Oczywiście mam tu na myśli następstwa, które nie narażają bezpieczeństwa fizycznego dzieci ani nie krzywdzą dziecka w sensie psychicznym. 

Wychowanie nie polega na karaniu, lecz na pozwalaniu by dziecko doświadczało konsekwencji tego, co robi.  Kilka minut w samotności, (mata, kocyk, krzesełko do myślenia) to nie kara, ale okazja, by się uspokoić, bo jedynie spokojna rozmowa ma sens, jedynie w spokojnej rozmowie dorosły ma szansę przekazać dziecku swoje stanowisko. Wtedy ważne jest to, jak do dziecka mówimy. Jeśli dziecko cos porozrzuca, to zamiast „znowu nabałaganiłeś”, powiedzmy „ale będziesz miał dużo układania”. Jeśli nie zje śniadania to niech wie, że będzie głodne, jeśli nie będzie szanowało zabawek to warto je schować na jakiś czas. Konsekwencją będzie chwilowe pozbawienie dziecka ulubionej zabawki, złe samopoczucie z powodu głodu lub dodatkowy wysiłek prowadzący do uporządkowania zabawek. 
Trzeba stanowczo i konsekwentnie tłumaczyć, co jest poprawne, a co naganne, robić to co mówimy, mówić to co możemy zrobić, obiecywać tylko wtedy, jeśli jesteśmy w stanie dotrzymać obietnicy. A jeśli dziecko popełni błąd – ma do tego prawo, dajmy mu mądrze odczuć jego konsekwencje. Takie działanie przyniesie dziecku tylko korzyści, szkodliwe natomiast jest poniżanie, nieustanne krytykowanie, etykietowanie, wymierzanie sprawiedliwości krzykiem lub odwrotnie – nadmierne chronienie, uleganie lub wyręczanie.

Opisane tu  podejście do dziecka nie tylko jest w zgodzie z jego psychiką, ale jest ze wszech miar uczciwe, a to daję szanse na wychowanie go w duchu poszanowania prawdy. Stanowi jednocześnie gwarancję ukształtowania człowieka o tzw. Dobrym charakterze, a taki z pewnością poradzi sobie w dorosłym życiu.

Życzymy sukcesów wychowawczych. Zainteresowania tą problematyką i zachęcamy do zgłębiania poprzez udział w profesjonalnych szkoleniach.

 

 

 

 

Strona główna Drukuj dokument

Przedszkole Publiczne w Żarnowcu
ul. Kościelna 5, 42-439 Żarnowiec
(32) 724 11 30, e-mail: przedszkole_zarnowiec@op.pl

Kapitał ludzki. Narodowa Strategia Spójności. Unia Europejska. Europejski Fundusz Społeczny.

Projekt współfinansowany przez Unię Europejską ze środków Europejskiego Funduszu Społecznego

Przedszkole Publiczne w Żarnowcu realizuje projekt: Nowe przedszkole w Gminie Żarnowiec. W ramach projektu powstała strona dzięki współfinansowaniu przez Unię Europejską w ramach Europejskiego Funduszu Społecznego.